Op foto’s leggen wij bijzondere momenten in ons leven vast. Voor later. Voor ons nageslacht. Voor vrienden. We koesteren die momenten, staan er bij stil. We bekijken onze oude fotoalbums. Hoe waren wij als kind,

hoe was onze familie, welke herinneringen komen er bij een foto naar boven? Vakantiekiekjes, verjaardagen, schoolfoto’s, huwelijk, geboorte, dood, het vormt een overzicht van ons leven. Foto’s verbinden zich met herinneringen.

 

We geven onze eigen invulling aan de manier waarop we herinneringen voort laten leven. De foto’s hieronder getuigen daarvan. Natasja, Linda, Job, Barbara, zij worden door hun dierbaren op heel eigen wijze herdacht en herinnerd.

 

Wanneer ik bij u kom om de uitvaart te bespreken, zal ik u uitnodigen om samen die eigen wijze waarop u de overledene wilt herdenken en herinneren, vorm te geven. In deze ingrijpende periode, die emotioneel beladen en verwarrend kan zijn, bied ik een ruimte waarbinnen liefdevolle aandacht is voor dat wat er op dat moment is: gedachten, verlangens, gevoelens, twijfels of zorgen.

 

Door mijn manier van leven en werken regisseer ik uitvaarten op een manier die aansluit bij en recht doet aan het leven van de overledene en de nabestaanden.

Natasja

En als ik doodga, huil maar niet.

Ik ben niet echt dood, moet je weten.

’t Is maar een lichaam dat ik achterliet.

Dood ben ik pas, als jij me bent vergeten.

 

En als ik doodga, treur maar niet.

Ik ben niet echt weg, moet je weten.

Het is de heimwee die ik achterliet.

Dood ben ik pas, als jij dat bent vergeten.

 

En als ik doodga, huil maar niet.

Ik ben niet echt dood, moet je weten.

’t Is het verlangen dat ik achterliet.

Dood ben ik pas, als jij dat bent vergeten.

 

Dood ben ik pas, als jij me bent vergeten.

Linda

  • Sometimes it snows in April - Prince

     

    Tracy died soon after a long fought civil war

    Just after I'd wiped away his last tear

    I guess he's better off than he was before

    A whole lot better off than the fools he left here

    I used to cry for Tracy 'cause he was my only friend

    Those kind of cars don't pass you every day

    I used to cry for Tracy 'cause I wanted to see him again

    But sometimes, sometimes life ain't always the way

     

    Sometimes it snows in April

    Sometimes I feel so bad, so bad

    Sometimes I wish life was never ending

    And all good things, they say, never last

    Springtime was always my favorite time of year

    A time for lovers holding hands in the rain

    Now springtime only reminds me of Tracy's tears

    Always cry for love, never cry for pain

    He used to say so strong, oh unafraid to die

    Unafraid of the death that left me hypnotized

    No, staring at his picture I realized

    No one could cry the way my Tracy cried

     

    Sometimes it snows in April

    Sometimes I feel so bad

    Sometimes, sometimes I wish that life was never ending

    And all good things, they say, never last

     

    I often dream of heaven and I know that Tracy's there

    I know that he has found another friend

    Maybe he's found the answer to all the April snow

    Maybe one day I'll see my Tracy again

     

    Sometimes it snows in April

    Sometimes I feel so bad, so bad

    Sometimes I wish that life was never ending

    But all good things, they say, never last

     

    All good things they say, never last

    And love, it isn't love until it's past

Job

“Wij wandelen den tuin door, hij zonder te huilen, ik zonder spraak. Op Walter’s veld wordt hij door onze musschen begroet. Ik blijf staan en zeg ‘Tsjip’. En in zijn mondhoeken ontluikt een glimlach. Ja jongen, voortaan heet jij Tsjip. Je komt mij hier ontzetten uit mijn hoofdrol en dan mag ik je wel herdoopen, vind ik. Ik ga met hem rond en toon hem al dat moois: de zonnebloemen, de boonen, de erwten en de aalbessen. Zelfs de aardappelen worden niet vergeten. Zijn linker handje ligt in mijn hals en met het andere pakt hij naar het groen, naar de bloemen en naar mijn neus. Als hij hem eindelijk beet heeft is ons verbond gesloten. Tsjip en ik zijn gezworen kameraden. Samen zullen wij door dik en dun gaan, ik voorop.”

Uit: Tsjip - Willem Elsschot

Barbara

She danced her dance with love and grace.

 

Op foto’s leggen wij bijzondere momenten in ons leven vast. Voor later. Voor ons nageslacht. Voor vrienden. We koesteren die momenten, staan er bij stil. We bekijken onze oude fotoalbums. Hoe

waren wij als kind, hoe was onze familie, welke herinneringen komen er bij een foto naar boven? Vakantiekiekjes, verjaardagen, schoolfoto’s, huwelijk, geboorte, dood, het vormt een overzicht van ons leven. Foto’s verbinden zich met herinneringen.

 

We geven onze eigen invulling aan de manier waarop we herinneringen voort laten leven. De foto’s hieronder getuigen daarvan. Natasja, Linda, Job, Barbara, zij worden door hun dierbaren op heel eigen wijze herdacht en herinnerd.

 

Wanneer ik bij u kom om de uitvaart te bespreken, zal ik u uitnodigen om samen die eigen wijze waarop u de overledene wilt herdenken en herinneren, vorm te geven. In deze ingrijpende periode, die emotioneel beladen en verwarrend kan zijn, bied ik een ruimte waarbinnen liefdevolle aandacht is voor dat wat er op dat moment is: gedachten, verlangens, gevoelens, twijfels of zorgen.

 

Door mijn manier van leven en werken regisseer ik uitvaarten op een manier die aansluit bij en recht doet aan het leven van de overledene en de nabestaanden.

Natasja

En als ik doodga, huil maar niet.

Ik ben niet echt dood, moet je weten.

’t Is maar een lichaam dat ik achterliet.

Dood ben ik pas, als jij me bent vergeten.

 

En als ik doodga, treur maar niet.

Ik ben niet echt weg, moet je weten.

Het is de heimwee die ik achterliet.

Dood ben ik pas, als jij dat bent vergeten.

 

En als ik doodga, huil maar niet.

Ik ben niet echt dood, moet je weten.

’t Is het verlangen dat ik achterliet.

Dood ben ik pas, als jij dat bent vergeten.

 

Dood ben ik pas, als jij me bent vergeten.

Linda

Job

“Wij wandelen den tuin door, hij zonder te huilen, ik zonder spraak. Op Walter’s veld wordt hij door onze musschen begroet. Ik blijf staan en zeg ‘Tsjip’. En in zijn mondhoeken ontluikt een glimlach. Ja jongen, voortaan heet jij Tsjip. Je komt mij hier ontzetten uit mijn hoofdrol en dan mag ik je wel herdoopen, vind ik. Ik ga met hem rond en toon hem al dat moois: de zonnebloemen, de boonen, de erwten en de aalbessen. Zelfs de aardappelen worden niet vergeten. Zijn linker handje ligt in mijn hals en met het andere pakt hij naar het groen, naar de bloemen en naar mijn neus. Als hij hem eindelijk beet heeft is ons verbond gesloten. Tsjip en ik zijn gezworen kameraden. Samen zullen wij door dik en dun gaan, ik voorop.”

Uit: Tsjip - Willem Elsschot

Barbara

She danced her dance with love and grace.

Op foto’s leggen wij bijzondere momenten in ons leven vast. Voor later. Voor ons nageslacht. Voor vrienden. We koesteren die momenten, staan er bij stil. We bekijken onze oude fotoalbums. Hoe waren wij als kind, hoe was onze familie, welke

herinneringen komen er bij een foto naar boven? Vakantiekiekjes, verjaardagen, schoolfoto’s, huwelijk, geboorte, dood, het vormt een overzicht van ons leven. Foto’s verbinden zich met herinneringen.

 

We geven onze eigen invulling aan de manier waarop we herinneringen voort laten leven. De foto’s hieronder getuigen daarvan. Natasja, Linda, Job, Barbara, zij worden door hun dierbaren op heel eigen wijze herdacht en herinnerd.

 

Wanneer ik bij u kom om de uitvaart te bespreken, zal ik u uitnodigen om samen die eigen wijze waarop u de overledene wilt herdenken en herinneren, vorm te geven. In deze ingrijpende periode, die emotioneel beladen en verwarrend kan zijn, bied ik een ruimte waarbinnen liefdevolle aandacht is voor dat wat er op dat moment is: gedachten, verlangens, gevoelens, twijfels of zorgen.

 

Door mijn manier van leven en werken regisseer ik uitvaarten op een manier die aansluit bij en recht doet aan het leven van de overledene en de nabestaanden.

En als ik doodga, huil maar niet.

Ik ben niet echt dood, moet je weten.

’t Is maar een lichaam dat ik achterliet.

Dood ben ik pas, als jij me bent vergeten.

 

En als ik doodga, treur maar niet.

Ik ben niet echt weg, moet je weten.

Het is de heimwee die ik achterliet.

Dood ben ik pas, als jij dat bent vergeten.

 

En als ik doodga, huil maar niet.

Ik ben niet echt dood, moet je weten.

’t Is het verlangen dat ik achterliet.

Dood ben ik pas, als jij dat bent vergeten.

 

Dood ben ik pas, als jij me bent vergeten.

“Wij wandelen den tuin door, hij zonder te huilen, ik zonder spraak. Op Walter’s veld wordt hij door onze musschen begroet. Ik blijf staan en zeg ‘Tsjip’. En in zijn mondhoeken ontluikt een glimlach. Ja jongen, voortaan heet jij Tsjip. Je komt mij hier ontzetten uit mijn hoofdrol en dan mag ik je wel herdoopen, vind ik. Ik ga met hem rond en toon hem al dat moois: de zonnebloemen, de boonen, de erwten en de aalbessen. Zelfs de aardappelen worden niet vergeten. Zijn linker handje ligt in mijn hals en met het andere pakt hij naar het groen, naar de bloemen en naar mijn neus. Als hij hem eindelijk beet heeft is ons verbond gesloten. Tsjip en ik zijn gezworen kameraden. Samen zullen wij door dik en dun gaan, ik voorop.”

Uit: Tsjip - Willem Elsschot

She danced her dance with love and grace.

Op foto’s leggen wij bijzondere momenten in ons leven vast. Voor later. Voor ons nageslacht. Voor vrienden. We koesteren die momenten, staan er bij stil. We bekijken onze oude fotoalbums. Hoe waren wij als kind, hoe was onze

familie, welke herinneringen komen er bij een foto naar boven? Vakantiekiekjes, verjaardagen, schoolfoto’s, huwelijk, geboorte, dood, het vormt een overzicht van ons leven. Foto’s verbinden zich met herinneringen.

 

We geven onze eigen invulling aan de manier waarop we herinneringen voort laten leven. De foto’s hieronder getuigen daarvan. Natasja, Linda, Job, Barbara, zij worden door hun dierbaren op heel eigen wijze herdacht en herinnerd.

 

Wanneer ik bij u kom om de uitvaart te bespreken, zal ik u uitnodigen om samen die eigen wijze waarop u de overledene wilt herdenken en herinneren, vorm te geven. In deze ingrijpende periode, die emotioneel beladen en verwarrend kan zijn, bied ik een ruimte waarbinnen liefdevolle aandacht is voor dat wat er op dat moment is: gedachten, verlangens, gevoelens, twijfels of zorgen.

 

Door mijn manier van leven en werken regisseer ik uitvaarten op een manier die aansluit bij en recht doet aan het leven van de overledene en de nabestaanden.

Op foto’s leggen wij bijzondere momenten in ons leven vast. Voor later. Voor ons nageslacht. Voor vrienden. We koesteren die momenten, staan er bij stil. We bekijken onze oude fotoalbums. Hoe waren wij als kind, hoe was onze familie, welke  herinneringen komen er bij een foto naar boven? Vakantiekiekjes, verjaardagen, schoolfoto’s, huwelijk, geboorte, dood, het vormt een overzicht van ons leven. Foto’s verbinden zich met herinneringen.

 

We geven onze eigen invulling aan de manier waarop we herinneringen voort laten leven. De foto’s hieronder getuigen daarvan. Natasja, Linda, Job, Barbara, zij worden door hun dierbaren op heel eigen wijze herdacht en herinnerd.

 

Wanneer ik bij u kom om de uitvaart te bespreken, zal ik u uitnodigen om samen die eigen wijze waarop u de overledene wilt herdenken en herinneren, vorm te geven. In deze ingrijpende periode, die emotioneel beladen en verwarrend kan zijn, bied ik een ruimte waarbinnen liefdevolle aandacht is voor dat wat er op dat moment is: gedachten, verlangens, gevoelens, twijfels of zorgen.

 

Door mijn manier van leven en werken regisseer ik uitvaarten op een manier die aansluit bij en recht doet aan het leven van de overledene en de nabestaanden.

Natasja

En als ik doodga, huil maar niet.

Ik ben niet echt dood, moet je weten.

’t Is maar een lichaam dat ik achterliet.

Dood ben ik pas, als jij me bent vergeten.

 

En als ik doodga, treur maar niet.

Ik ben niet echt weg, moet je weten.

Het is de heimwee die ik achterliet.

Dood ben ik pas, als jij dat bent vergeten.

 

En als ik doodga, huil maar niet.

Ik ben niet echt dood, moet je weten.

’t Is het verlangen dat ik achterliet.

Dood ben ik pas, als jij dat bent vergeten.

 

Dood ben ik pas, als jij me bent vergeten.

Linda

  • Sometimes it snows in April - Prince

     

    Tracy died soon after a long fought civil war

    Just after I'd wiped away his last tear

    I guess he's better off than he was before

    A whole lot better off than the fools he left here

    I used to cry for Tracy 'cause he was my only friend

    Those kind of cars don't pass you every day

    I used to cry for Tracy 'cause I wanted to see him again

    But sometimes, sometimes life ain't always the way

     

    Sometimes it snows in April

    Sometimes I feel so bad, so bad

    Sometimes I wish life was never ending

    And all good things, they say, never last

    Springtime was always my favorite time of year

    A time for lovers holding hands in the rain

    Now springtime only reminds me of Tracy's tears

    Always cry for love, never cry for pain

    He used to say so strong, oh unafraid to die

    Unafraid of the death that left me hypnotized

    No, staring at his picture I realized

    No one could cry the way my Tracy cried

     

    Sometimes it snows in April

    Sometimes I feel so bad

    Sometimes, sometimes I wish that life was never ending

    And all good things, they say, never last

     

    I often dream of heaven and I know that Tracy's there

    I know that he has found another friend

    Maybe he's found the answer to all the April snow

    Maybe one day I'll see my Tracy again

     

    Sometimes it snows in April

    Sometimes I feel so bad, so bad

    Sometimes I wish that life was never ending

    But all good things, they say, never last

     

    All good things they say, never last

    And love, it isn't love until it's past

Job

“Wij wandelen den tuin door, hij zonder te huilen, ik zonder spraak. Op Walter’s veld wordt hij door onze musschen begroet. Ik blijf staan en zeg ‘Tsjip’. En in zijn mondhoeken ontluikt een glimlach. Ja jongen, voortaan heet jij Tsjip. Je komt mij hier ontzetten uit mijn hoofdrol en dan mag ik je wel herdoopen, vind ik. Ik ga met hem rond en toon hem al dat moois: de zonnebloemen, de boonen, de erwten en de aalbessen. Zelfs de aardappelen worden niet vergeten. Zijn linker handje ligt in mijn hals en met het andere pakt hij naar het groen, naar de bloemen en naar mijn neus. Als hij hem eindelijk beet heeft is ons verbond gesloten. Tsjip en ik zijn gezworen kameraden. Samen zullen wij door dik en dun gaan, ik voorop.”

Uit: Tsjip - Willem Elsschot

Barbara

She danced her dance with love and grace.

Op foto’s leggen wij bijzondere momenten in ons leven vast. Voor later. Voor ons nageslacht. Voor vrienden. We koesteren die momenten, staan er bij stil. We bekijken onze oude fotoalbums. Hoe waren wij als kind, hoe was onze familie, welke herinneringen komen er bij een foto naar boven? Vakantiekiekjes, verjaardagen, schoolfoto’s, huwelijk, geboorte, dood, het vormt een overzicht van ons leven. Foto’s verbinden zich met herinneringen.

 

We geven onze eigen invulling aan de manier waarop we herinneringen voort laten leven. De foto’s hieronder getuigen daarvan. Natasja, Linda, Job, Barbara, zij worden door hun dierbaren op heel eigen wijze herdacht en herinnerd.

 

Wanneer ik bij u kom om de uitvaart te bespreken, zal ik u uitnodigen om samen die eigen wijze waarop u de overledene wilt herdenken en herinneren, vorm te geven. In deze ingrijpende periode, die emotioneel beladen en verwarrend kan zijn, bied ik een ruimte waarbinnen liefdevolle aandacht is voor dat wat er op dat moment is: gedachten, verlangens, gevoelens, twijfels of zorgen.

 

Door mijn manier van leven en werken regisseer ik uitvaarten op een manier die aansluit bij en recht doet aan het leven van de overledene en de nabestaanden.